Eeuwige sneeuw (revisited)

Tijdens deze witte winterdagen moest ik denken aan een stukje dat ik ooit schreef bij een cursus "creatief schrijven". Het ging over televisie, dat hopeloos ouderwetse medium waar altijd wel wat over te melden is. Toch gek om terug te lezen waar je je zoal druk over kan maken.

 

 

Het is wat achterhaald, want natuurlijk ben ik ook gezwicht en inmiddels wordt ook bij ons thuis digitaal gekeken (maar nog altijd met mate en met het kleine zenderpakket!).

 

 

 

Lees verder...

2012

Het rampjaar 2012 is begonnen. Althans, dat is een geluid dat dezer dagen regelmatig klinkt in de media. Het is een wilde visie op de Maya kalender die stelt dat dit jaar op 21 december de zogenaamde "lange telling" zal eindigen.

 

Nu is het volgens mij nooit concreet gemaakt door onze Maya vrienden dat op deze dag de wereld zal eindigen. Het idee was vooral dat met het beeindigen van deze cyclus van 5125 jaar, een of andere godheid terug zou keren op aarde waarmee een nieuw tijdperk zou aanbreken met een nieuw soort van bewustzijn voor de mensheid.

 

De laatste jaren is de aarde overspoeld door een tsunami van rampen, om het maar eens populair uit te drukken. We zitten met een voedselcrisis, een klimaatcrisis, een economische crisis, een financiele crisis en een huizenmarktcrissi. Massale protesten tegen dictatoriale regimes (of gewoon tegen “whatever”) zijn aan de orde van de dag. Een nieuw collectief bewustzijn zou misschien helemaal niet zo gek zijn voor ons. Back to basics, flink consuminderen en respect voor de natuur.

 

Bovenop de eindigende Maya kalender komt nog het feit dat rond deze tijd (in de astronomie kijken ze niet op een paar honded jaar) het tijdperk van de vissen eindigt en de zon in het sterrenbeeld Aquarius komt te staan. Daarmee is ook een andere cylcus voltooid: de precessie van de aarde, die zo’n 26000 jaar beslaat. Niet dat hieraan een apocalyptsich betekenis wordt toegekend door deze of gene cultuur of dubieuze wetenschap maar het doet mij wel denken aan het volgende:

 

Een jaar of 8-9 geleden wees een collega mij op de boeken van Zecharia Sitchin. Zijn werk “The Earth Chronicles” omvat 6 boeken, te beginnen “The 12th Panet”. Dit eerste boek beschrijft het bestaan van een 12de planeet in ons zonnestelsel. De theorie is gebaseerd op de visie van de Sumeriers, die zon en maan ook meetelden als planeet. Deze zogenaamde 12de planeet, de woonplaats van een geavanceerde levenvorm, beschrijft een baan om de zon met een omlooptijd van 3600 jaar. In de aardse geschiedenis worden belangrijke momenten zijn gekoppeld aan deze cyclus: elke keer als de 12de planeet dichtbij de aarde komt zijn er baanbrekende ontwikkelingen te  zien op aarde. In de opvolgende delen worden het onstaan van hemel en aarde, de schepping van de mens, de bijbel, het onstaan en verval van diverse beschavingen verklaard op basis van de komst van deze astronauten van de 12de planeet. Concrete sporen lieten zij acchter in de vorm van onder meer de Egyptische pyramides en sfinxen, de tempel van Baalbek, Stonehenge, de gehele Sinai woestijn, Machu Pichu en het meer van Titikaka.

 

De collega die me deze boeken aanraadde zei al dat na het lezen van dit creationistische werk, mijn wereldbeeld voorgoed anders zou zijn. En inderdaad, hoewel de theorieen niet erg realistisch zijn, had hij wel gelijk. Ik kan niet meer naar  historisch erfgoed kijken zonder aan de Earth Chronicles te denken. Zaken als “het rampjaar” en de voltooiing van de astronomische cycli staan in een ander licht. De 3600-jaars cyclus van de 12de planeet zou rond deze tijd weer voltooid moeten zijn. Wederom een minder geruststellende gedachte want bij de vorige passage belsoten de astronauten om de teloorgang van de mensheid te tempereren door het aardoppervlak eens flink onder water te zetten. Dit zou later in een bekend religieus werk als de zondvloed worden aangeduid.

 

Al met al zal 2012 een spannend jaar worden voor Maya’s, Christenen, Sitchinisten en Astronomen.

 

 

Succes allemaal en veel sterkte!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Aftrap

Afgelopen weekend zette ik met een oude vriend/ kennis onder het genot van enkele licht alcholische versnaperingen een boompje op over Twitter en vooral over de gigantische carbon footprint die dit nieuwe medium tot gevolg heeft: miljoenen tweets per dag die tot het einde der tijden op tienduizenden servers opgeslagen worden die allemaal gekoeld moeten worden en bovendien vrolijk dag en nacht rondjes draaien. Het zou interessant zijn om de milieubelasting daarvan eens gekwantificeerd te zien, maar dat laat ik graag over aan een andere nerd met meer verstand van servers, computers, bytes en koeltechnolgieen.

Zeker 98% van de opgeslagen berichten is volsalgen nonsens en voegt werkelijks niets toe aan deze wereld. De naam Twitter (gekwetter) is zeer treffend gekozen. Het gaat de gemiddelde twitteraar om het produceren van "geluid", waar vervolgens niemand in geinteresseerd blijkt en dat tot in lengte der dagen bijft rondzoemen.

Ik ben zelf ook ooit verslingerd geraakt aan het twitteren in de hoop dat velen mijn spitsvondige opmerkingen zouden waarderen ("retweeten" heet dat in jargon) en dat zich grote scharen volgers zouden melden. Helaas bleef de teller steken op een stuk of 25. Gecombineerd met de beperking van de 140 tekens leek het me beter om de wereld voortaan te belasten met het koelen van een blogserver. Wederom met volstrekt overbodige teksten , maar nu langer (en minder frequent hoop ik voor de lezer).

Ziehier, het eerste resultaat!

Ik hoop dat er ergens iemand mijn schrijfselen kan waarderen. en zo niet, dan heb ik in ieder geval mijn uitlaatklep gevonden om eens lekker een hele symfonie bij elkaar te kwetteren.

Later!